پرنده که باشی ، آسمان که نباشد ،نمی دانم حال مرا می فهمی یا نه ؟

وقتی از گریستن لبریز می شوی و مرد بودن ات دستگیری ات نمی کند .

نمی دانم این شعرم را خواهی خواند یا نه ؟

اما پرنده که باشی آسمان که نباشد حال مرا می فهمی ، اگر مرد باشی .

یاسر هدایتی - تهران

(برگرفته از دفتر خاطرات غبار گرفته ی دوستی که تنها ماند)

نوشته شده در سه شنبه هجدهم آبان 1389ساعت 14:45 توسط شهیار| |