خودم هم تعجبم می گیرد ، باز هم حال هوای گذشته به سرم زده ، انگار مثل همین دیروز شدم که تراوشات ذهنم راهی به جز حک شدن روی صفحه ی نمایشگر و ماندگاری به پهنه ی وبلاگم ندارند . این حس یعنی بازگشت همه ی آن توهمات ، یعنی گفتن همه ی درد دل های بی کسی ، دیگر مهم نیست ، کسی می خواند یا نمی خواند ، مهم منم که باز هم آمده ام که بگویم .

برعکس دیدمت ! می دانم برای همیشه دست نیافتنی شدی و اینجا آخرین مأمنی است که می توانم به آن پناه ببرم . دیگر نمی خواهم اول هر داستانی بگویم (( این داستان کاملاً تصادفی نوشته شده و نام ها در آن بی معنی اند )) تصمیم خودم را گرفته ام . اینبار یک دست و بی غل و غش می نشینم و می گویم . اما خوب می دانم که برای همیشه دست نیافتنی شدی . هنوز هم دلم برای دیدنت تنگ می شود ، می دانم این اخیر هم این نعمت را کامل از من گرفتی تنها دلخوشی ای که باقیمانده بود ، اما خیالی نیست باید این را هم تجربه می کردم . 

یک شب پاییزی که باز بغض گلو را می فشارد .

نوشته شده در پنجشنبه بیستم آبان 1389ساعت 1:0 توسط شهیار| |